Category: Bez kategorii

 

Zapach rosołu w niedzielę rano

Ciasto drożdżowe na stole

Kobieta bez wyjątkowości

Mężczyzna bez niezwykłości

Namiętność w codzienności

Uczucia bez komplikacji

Przepis na szczęście

Na ławce siedzi leniwa śmierć

Za płotem jesień pachnie jabłkami

W domu czeka ciało, którego nikt już nie pożąda

Czarne oczy, czarny warkocz pod chustką w kwiatki

Mocne pamiętające pracę ręce

Resztki życia

Życia, które stało się więzieniem

Ciało przestało już walczyć

Poplątane słowa tracą znaczenie

Czas stoi w miejscu od lat

Śmierć torturuje umieraniem

W malwowej sukience i różowych butach uśmiecha się słodko

Czasem pije szampana

Czasem tańczy do rana

Flirtuje bez opamiętania

Zapomina o obowiązkach.

Boję się

Nie ciemności

Nie samotności

Nie śmierci

Boję się

Pytań, na które nie znam odpowiedzi

Odpowiedzi, których nikt mi nie udzielił

Marzeń, które wypowiedziałam skrycie

Rzeczy, których nie zrobiłam

Słów, które powinnam była powiedzieć,

I jeszcze bardziej tych, które powinnam była usłyszeć

A najbardziej tych, które powinnam zrozumieć

Boję się

Nie biedy

Nie głodu

Nie bólu

Boję się

Pychy, która może mnie oślepić

Próżności, która może mnie omamić

Ignorancji, która ciągle mi towarzyszy

Sukcesów, na które nie zasłużyłam

Słabości, które ciągle ze mną walczą

I jeszcze bardziej tych, z którymi nie umiem walczyć

A najbardziej tych, wobec których jestem bezsilna

Boję się

Nie wrogów

Nie nienawiści

Nie przeciwności

Boję się

Kłamstwa, nad którym nie zapanuję

Niezrozumienia, które okażę innym

Niewiary w przyszłość, która może mnie zniszczyć

Podłości, której mogłabym się dopuścić

Obojętności, jaką mogę okazywać

I jeszcze bardziej tej, która nie pozwoli mi kochać

A najbardziej tej, która nie da mi szansy na szczęście

 

Boję się

Siebie samej.

Czarny, czerwony, niebieski, światła oślepiają

Alkohol i pot

W głowie zamęt

Ona spojrzała na niego

On jeszcze za mało wypił

Za godzinę może dwie zatańczą objęci

On jej powie, że jest wyjątkowa

Ona zawachluje rzęsami niby speszona

A gdzie miłość zapytała moja dusza bezczelnie

Je t’aime moi non plus

O poranku on nie pamięta nawet jej imienia

Ona marzy już o innym

Każdy unika rozmowy

Nikt nie chce zarazić się miłością

Pracuje Pani bez żadnych przerw

Źle się Pani odżywia

Nie dba Pani o kondycję

Nie ma Pani męża, dzieci, taki wybór istnienia

Nie ma Pani nawet czasu na miłość

Gorliwie i bezwzględnie zabiera Pani ludziom życie

A później raportuje przełożonym

Chciałabym spojrzeć Pani w oczy

Zobaczyć, czy rzeczywiście nie ma w nich strachu

Czy Pani nie boi się bezrobocia?

Przerażona dusza zamknięta w klatce

Dziś nie dostanie śniadania

Bezduszny rzeźnik szykuje się do pracy

Jeden mocny ruch siekierą i szybkie dźgnięcie nożem

Niepotrzebnie dusza myślała, że jest nieśmiertelna

Bezduszny rzeźnik zawiesi ją na haku

Płynnym ruchem brodząc we krwi obedrze ją ze skóry i wybebeszy

Wspomnienia duszy przemiele na pasztet

Z jej marzeń zrobi kaszankę

Z wrażliwości kiełbasę

Bezduszny rzeźnik niczego nie zmarnuje

W kryształowych kieliszkach

Wódkę ze mną pij

Na popitkę będą moje łzy, zakażone tęsknotą, zakwaszone żalem

Na zakąskę daj ogórki, nasiąknięte żyzną ziemią, przemoknięte wiosennym deszczem

Butelki ustawiają się szeregiem

W krysztale przegląda się świt

Metaliczny głos pawia zaraz zbudzi wieś

Ale Ty wódkę ze mną pij do zapomnienia

Wymyśl mnie
Wymyśl mnie w pościeli białej
Wymyśl moją skórę rozpaloną
Wymyśl mój zapach
Wymyśl pożądanie w moich oczach
Wymyśl tęsknotę w moich ustach
Wymyśl mnie doskonałą

 

– Czy duża jest Twoja kuchnia?

– Duża. Co będziemy robić w kuchni?

– Oglądać kwiaty na moich dłoniach i stopach.

– Kiedy?

– Nie wiem, chyba nie chcę Cię oglądać, póki co wolę tylko o tym myśleć.