Za blisko na miłość
Za daleko na nienawiść
Za dużo niepewności
Pod powiekami monotonia
Rysuje świat bezbarwny
Za dużo marzeń
Za mało życia
Każdego dnia pęka skóra
Zapada się policzek wiary
Przetaczanie nadziei nie budzi ze snu
Codzienność rozrywa na strzępy
Potrzebna niepotrzebna jedno słowo
Namiętność oziębłość jeden dotyk
Pożądanie lodowatość jedna chwila
Miłość nienawiść jeden gest
Tęsknota obojętność jedno wspomnienie
Wiara niewiara jeden uczynek
Nadzieja zwątpienie jedno marzenie
Zakochana niekochana jeden dzień
Trzeźwa nietrzeźwa jedna butelka
Odpowiedzialna nieodpowiedzialna jedna myśl
Wierna niewierna jedna noc
Prawda nieprawda jedno kłamstwo
Mój Święty
Nie chroń mnie przed złem
Pozwól mi wybrać
Niech ciało będzie pokorne w rękach balsamisty
Ręce pobłądzą by sprawić zagubienie
Uzależnienie obedrze z uprzedzeń
Różowe migdały pod łóżkiem
Zanim kochanek dotknie nowego życia
Balsamista zmyje olejkiem przeszłość
Wzruszy bezbronne sumienie
Niewidoma kobieta śpiewa bez rytmu
Malarz maluje portret
Pozwól mi wybrać mój Święty
Niepisanie jest jak nieistnienie
Niemoc w słowach
Znikanie
Niepotrzebność
Krew na kluczu
Jesteś cierpliwie
Niekoniecznie w futerale moich okularów
Zupełnie od dawna
Rozplątujesz moją wieloznaczność
Nie przeszkadza Ci ona ani ja, ani każda inna ja
Zniknę dla Ciebie
Napiszę Ci siebie poprawnymi słowami
Przetłumaczysz je na zmysły
Zanim niepewność mnie zgubi
Jesień
Czas założyć kapelusz
Schować się przed spojrzeniem
Wyjść na ulicę choć to nie Paryż
Błądzić do rana, szukając pogrzebu
Celebrować twórczy rytuał
Stratować resztki ciała
Dać się ponieść fantazjom intuicji
Wrócić z rozpuszczonym warkoczem
Wrócić najgorszą kobietą na świecie
Inną kobietą bez wspomnień
Czy można schować się za zasłoną czyichś marzeń
Kiedy własne porwało się na strzępy
Czy siedzi tam pogodnie nadzieja
Z kuchni pachnie kawą
W fotelu mruczy kociak przybłęda
Czy pod poduszką leży czarny ząb wiedźmy
Wbija się w sen
Czy siedzi tam chytry demon
W kapeluszu skrywa złe losy
Bezwzględnie rozgrywa wszystkimi swoją grę
Czy jest tam odwaga
Czy kłamstwo
Czy za zasłoną czyichś marzeń jest rzeczywisty świat
Nie znika przed północą
Nie boi się prawdy
Czy jest tam pułapka zasłonięta pustymi pragnieniami
Miłość nie jest cierpliwa,
ani łaskawa,
zna zazdrość,
potrzebuje zachwytu,
jest niepokorna,
bywa nieskromna,
swego szuka,
unosi się gniewem,
złe pamięta,
nie jest sprawiedliwa,
prawda jest jej obojętna.
Nie znosi cierpień,
nie wierzy,
nie ma nadziei,
niczego nie przetrzyma.
Miłość ustaje,
jest jak proroctwa, które się kończą,
albo jak dar języków, który zniknie,
lub jak wiedza, której zabraknie.
Nie ma znaczenia, co poznajemy,
ani co prorokujemy.
Nie przychodzi to, co jest doskonałe,
i nie znika to, co jest tylko częściowe.
Jesteś dzieckiem,
Mówisz jak dziecko,
Czujesz jak dziecko,
Myślisz jak dziecko.
“Moi aussi j’ai une fée chez moi Et lorsque qu’elle prend son déjeuner Elle fait un bruit avec ses ailes grillées Et je sais bien qu’elle est déréglée Mais je préfère l’embrasser Ou la tenir entre mes doigts Moi aussi j’ai une fée chez moi Qui voudrait voler, mais ne le peut pas…”
Piosenka ZAZ
