Ciało niszczy moralne zakażenie
Gniją myśli w głębinach umysłu
Przez szwy eleganckiej sukienki wyciekają zainfekowane płyny
Wampiry podświadomości wydłubały wyobraźnię z oczodołów
Krwista szminka przykrywa kłamliwe usta
Wybielony uśmiech oszukuje skórę twarzy
Jestem wariatem emocji
Rozszalałe myśli płyną w tętnicach
Roznoszą jad po całym ciele
Z jadu rodzą się mdłości.
Jestem drapieżnikiem
Po zapachu poznam ofiarę
Mogę ją rozszarpać bezlitośnie
Mogę też katować delikatnością
Powoli zadać śmierć
Wątłe nerwy szarpać miłym słowem
Dobrocią zagłaskać.
Nie będę Cię bronić przed życiem
Nie umiem
Nie będę Cię strzec przed miłością
Zrozumiem
Kiedy zapragniesz już odejść
Zgodzę się
Kiedy zapłaczesz nad sobą
Wysłucham
Kiedy mnie znienawidzisz
Nie odpowiem
Kiedy znajdziesz swój cel
Wypowiem zaklęcie, by znalazło Cię szczęście
Zapach rosołu w niedzielę rano
Ciasto drożdżowe na stole
Kobieta bez wyjątkowości
Mężczyzna bez niezwykłości
Namiętność w codzienności
Uczucia bez komplikacji
Przepis na szczęście
Na ławce siedzi leniwa śmierć
Za płotem jesień pachnie jabłkami
W domu czeka ciało, którego nikt już nie pożąda
Czarne oczy, czarny warkocz pod chustką w kwiatki
Mocne pamiętające pracę ręce
Resztki życia
Życia, które stało się więzieniem
Ciało przestało już walczyć
Poplątane słowa tracą znaczenie
Czas stoi w miejscu od lat
Śmierć torturuje umieraniem
W malwowej sukience i różowych butach uśmiecha się słodko
Czasem pije szampana
Czasem tańczy do rana
Flirtuje bez opamiętania
Zapomina o obowiązkach.
Boję się
Nie ciemności
Nie samotności
Nie śmierci
Boję się
Pytań, na które nie znam odpowiedzi
Odpowiedzi, których nikt mi nie udzielił
Marzeń, które wypowiedziałam skrycie
Rzeczy, których nie zrobiłam
Słów, które powinnam była powiedzieć,
I jeszcze bardziej tych, które powinnam była usłyszeć
A najbardziej tych, które powinnam zrozumieć
Boję się
Nie biedy
Nie głodu
Nie bólu
Boję się
Pychy, która może mnie oślepić
Próżności, która może mnie omamić
Ignorancji, która ciągle mi towarzyszy
Sukcesów, na które nie zasłużyłam
Słabości, które ciągle ze mną walczą
I jeszcze bardziej tych, z którymi nie umiem walczyć
A najbardziej tych, wobec których jestem bezsilna
Boję się
Nie wrogów
Nie nienawiści
Nie przeciwności
Boję się
Kłamstwa, nad którym nie zapanuję
Niezrozumienia, które okażę innym
Niewiary w przyszłość, która może mnie zniszczyć
Podłości, której mogłabym się dopuścić
Obojętności, jaką mogę okazywać
I jeszcze bardziej tej, która nie pozwoli mi kochać
A najbardziej tej, która nie da mi szansy na szczęście
Boję się
Siebie samej.
Czarny, czerwony, niebieski, światła oślepiają
Alkohol i pot
W głowie zamęt
Ona spojrzała na niego
On jeszcze za mało wypił
Za godzinę może dwie zatańczą objęci
On jej powie, że jest wyjątkowa
Ona zawachluje rzęsami niby speszona
A gdzie miłość zapytała moja dusza bezczelnie
Je t’aime moi non plus
O poranku on nie pamięta nawet jej imienia
Ona marzy już o innym
Każdy unika rozmowy
Nikt nie chce zarazić się miłością
