Jesień
Czas założyć kapelusz
Schować się przed spojrzeniem
Wyjść na ulicę choć to nie Paryż
Błądzić do rana, szukając pogrzebu
Celebrować twórczy rytuał
Stratować resztki ciała
Dać się ponieść fantazjom intuicji
Wrócić z rozpuszczonym warkoczem
Wrócić najgorszą kobietą na świecie
Inną kobietą bez wspomnień
Sprzedam duszę
Zużywaną
Przyjmę za nią przelew wspomnień
Zwrot niemożliwy
Czy można schować się za zasłoną czyichś marzeń
Kiedy własne porwało się na strzępy
Czy siedzi tam pogodnie nadzieja
Z kuchni pachnie kawą
W fotelu mruczy kociak przybłęda
Czy pod poduszką leży czarny ząb wiedźmy
Wbija się w sen
Czy siedzi tam chytry demon
W kapeluszu skrywa złe losy
Bezwzględnie rozgrywa wszystkimi swoją grę
Czy jest tam odwaga
Czy kłamstwo
Czy za zasłoną czyichś marzeń jest rzeczywisty świat
Nie znika przed północą
Nie boi się prawdy
Czy jest tam pułapka zasłonięta pustymi pragnieniami
Miłość nie jest cierpliwa,
ani łaskawa,
zna zazdrość,
potrzebuje zachwytu,
jest niepokorna,
bywa nieskromna,
swego szuka,
unosi się gniewem,
złe pamięta,
nie jest sprawiedliwa,
prawda jest jej obojętna.
Nie znosi cierpień,
nie wierzy,
nie ma nadziei,
niczego nie przetrzyma.
Miłość ustaje,
jest jak proroctwa, które się kończą,
albo jak dar języków, który zniknie,
lub jak wiedza, której zabraknie.
Nie ma znaczenia, co poznajemy,
ani co prorokujemy.
Nie przychodzi to, co jest doskonałe,
i nie znika to, co jest tylko częściowe.
Jesteś dzieckiem,
Mówisz jak dziecko,
Czujesz jak dziecko,
Myślisz jak dziecko.
“Moi aussi j’ai une fée chez moi Et lorsque qu’elle prend son déjeuner Elle fait un bruit avec ses ailes grillées Et je sais bien qu’elle est déréglée Mais je préfère l’embrasser Ou la tenir entre mes doigts Moi aussi j’ai une fée chez moi Qui voudrait voler, mais ne le peut pas…”
Piosenka ZAZ
W drodze do samo doskonałości na antarktydzie marzeń zamarzłam
W panice przed impotencją umysłu nie przeczytałam ważnych książek
Niewiedza budzi mnie jak zużyta kochanka, którą każdy już miał
Łazi za mną zamiast odejść
Ladacznica moich myśli karmi mnie gniewem do świata
Poi mnie litością do siebie
Spakowane do walizki uczucia
Poskładane w szufladzie wspomnienia
Już nie będę,
Na pewno zabłądzę wiele razy
Stracę siebie
Postawię buty przed drzwiami
Ucieknę szeptem
Zanim świt oślepi mnie wyrzutami
Zanim ułożysz moje emocje na półce
Zostawiam siebie
Na ławce przed domem babci
Z koszykiem truskawek
Nad rzeką za domem rodziców
Na jarmarku wiejskim
Przed internatem we wrześniu
Przed księgarnią Pana Aleksandra
Na Oboźnej
Między kartkami książki
Na Montmartrze
W karykaturze artysty
I jeszcze gdzieś
Tylko nie pamiętam gdzie
Biały jedwab na glazurowanej skórze
Lśniący chłód w majowym słońcu
Migdałowe paznokcie niepewnych myśli
Kropelka na skroni zagubiona w dekolcie
Animowana wyobraźnią Mme Bovary
Niebezpieczna syrena
Kolorowy
Bardziej kolorowy
Stopniowany tatuaż na duszy
Natężony przymiotnik
Odmieniany bez końca
Wierszowany obraz osobowości naprzemiennej
Tuszem malowany
Wyraziste słowa na skórze
Nieusuwalnie przeżyte
