Szczątki z przeszłości zalegają wnętrzności
Niestrawione resztki życia zatruwają duszę
Wypływają jak topielice niezrealizowane marzenia
Nie wystarczy kamieni by je zatrzymać na dnie
Ukojenie fałszuje upiornym śpiewem
Wypija krew zachłannym nienasyceniem
Sprzeda nienawiści ostatnią pamiątkę
Zastawi wszystkie dobre chwile
Nienagannie złamie obietnice
Zamiast spokojem zapłaci strachem
Rozliczy każdy dzień beztroski
Wyłudzi ostatnią nadzieję
Zniszczy wiarę
Napisałam bajkę
Prawdę ukryłam w doniczce
Bajka więziła mnie miesiącami
Poparzyłam stopy uciekając
Prawda odkryła moje kryjówki
Szantażuje mnie schowanymi słowami
Czuję ich szkło w palcach
Bajka łamie mi żebra
Będą mnie tak torturować bez końca
Rozrywać na kawałki
Nienawidzić i kochać
Prawda podnosi mnie z kolan
Chcę się poddać
Czas pozbyć się kochanki
Wyrzucam doniczkę przez okno
Wypiję jej zdrowie
Napiszę bajkę
Może mnie nie zdradzi
Nie poznaję siebie w ciemnościach umysłu
Piszę odrażające wierszowanki
Chronią szaleńczo sekrety
Szpiegują moje sumienie obce myśli
Szukają ukrytych opowieści
Napisanych szyfrem podświadomości
W rozpadlinie mojej wyobraźni
Błądzą
Zginą w przepaści znaczenia słów
Kiedy krzyczy nie patrz
Kiedy milczy nie patrz
Wymyślane życiorysy
Stylizowane prawdy
Wyobraźnia zdrapana
Wieczne podróże
Myśli hałasują nad ranem
Ścieżką inspiracji
Fascynacja paniczna
Opętanie nieustanne
Kiedy płacze nie krzycz
Kiedy śmieje się nie milcz
Le Démon, dans ma chambre haute,
Ce matin est venu me voir,
Et, tâchant à me prendre en faute,
Me dit : ” Je voudrais bien savoir,
Parmi toutes les belles choses
Dont est fait son enchantement,
Parmi les objets noirs ou roses
Qui composent son corps charmant,
Quel est le plus doux. ” – Ô mon âme !
Tu répondis à l’Abhorré:
Tout entiere = Fragment do Charles Beaudelaire
Za blisko na miłość
Za daleko na nienawiść
Za dużo niepewności
Pod powiekami monotonia
Rysuje świat bezbarwny
Za dużo marzeń
Za mało życia
Każdego dnia pęka skóra
Zapada się policzek wiary
Przetaczanie nadziei nie budzi ze snu
Codzienność rozrywa na strzępy
Potrzebna niepotrzebna jedno słowo
Namiętność oziębłość jeden dotyk
Pożądanie lodowatość jedna chwila
Miłość nienawiść jeden gest
Tęsknota obojętność jedno wspomnienie
Wiara niewiara jeden uczynek
Nadzieja zwątpienie jedno marzenie
Zakochana niekochana jeden dzień
Trzeźwa nietrzeźwa jedna butelka
Odpowiedzialna nieodpowiedzialna jedna myśl
Wierna niewierna jedna noc
Prawda nieprawda jedno kłamstwo
Mój Święty
Nie chroń mnie przed złem
Pozwól mi wybrać
Niech ciało będzie pokorne w rękach balsamisty
Ręce pobłądzą by sprawić zagubienie
Uzależnienie obedrze z uprzedzeń
Różowe migdały pod łóżkiem
Zanim kochanek dotknie nowego życia
Balsamista zmyje olejkiem przeszłość
Wzruszy bezbronne sumienie
Niewidoma kobieta śpiewa bez rytmu
Malarz maluje portret
Pozwól mi wybrać mój Święty
Niepisanie jest jak nieistnienie
Niemoc w słowach
Znikanie
Niepotrzebność
Krew na kluczu
Jesteś cierpliwie
Niekoniecznie w futerale moich okularów
Zupełnie od dawna
Rozplątujesz moją wieloznaczność
Nie przeszkadza Ci ona ani ja, ani każda inna ja
Zniknę dla Ciebie
Napiszę Ci siebie poprawnymi słowami
Przetłumaczysz je na zmysły
Zanim niepewność mnie zgubi