Author Archives: Blaise

Nie poznaję siebie w ciemnościach umysłu Piszę odrażające wierszowanki Chronią szaleńczo sekrety Szpiegują moje sumienie obce myśli Szukają ukrytych opowieści Napisanych szyfrem podświadomości W rozpadlinie mojej wyobraźni Błądzą Zginą w przepaści znaczenia słów

Kiedy krzyczy nie patrz Kiedy milczy nie patrz Wymyślane życiorysy Stylizowane prawdy Wyobraźnia zdrapana Wieczne podróże Myśli hałasują nad ranem Ścieżką inspiracji Fascynacja paniczna Opętanie nieustanne Kiedy płacze nie krzycz Kiedy śmieje się nie milcz

  Le Démon, dans ma chambre haute, Ce matin est venu me voir, Et, tâchant à me prendre en faute, Me dit : ” Je voudrais bien savoir, Parmi toutes les belles choses Dont est fait son enchantement, Parmi les … Continue reading →

Za blisko na miłość Za daleko na nienawiść Za dużo niepewności Pod powiekami monotonia Rysuje świat bezbarwny Za dużo marzeń Za mało życia Każdego dnia pęka skóra Zapada się policzek wiary Przetaczanie nadziei nie budzi ze snu Codzienność rozrywa na … Continue reading →

Potrzebna niepotrzebna jedno słowo Namiętność oziębłość jeden dotyk Pożądanie lodowatość jedna chwila Miłość nienawiść jeden gest Tęsknota obojętność jedno wspomnienie Wiara niewiara jeden uczynek Nadzieja zwątpienie jedno marzenie Zakochana niekochana jeden dzień Trzeźwa nietrzeźwa jedna butelka Odpowiedzialna nieodpowiedzialna jedna myśl … Continue reading →

Mój Święty Nie chroń mnie przed złem Pozwól mi wybrać Niech ciało będzie pokorne w rękach balsamisty Ręce pobłądzą by sprawić zagubienie Uzależnienie obedrze z uprzedzeń Różowe migdały pod łóżkiem Zanim kochanek dotknie nowego życia Balsamista zmyje olejkiem przeszłość Wzruszy … Continue reading →

Niepisanie jest jak nieistnienie Niemoc w słowach Znikanie Niepotrzebność Krew na kluczu  

Jesteś cierpliwie Niekoniecznie w futerale moich okularów Zupełnie od dawna Rozplątujesz moją wieloznaczność Nie przeszkadza Ci ona ani ja, ani każda inna ja Zniknę dla Ciebie Napiszę Ci siebie poprawnymi słowami Przetłumaczysz je na zmysły Zanim niepewność mnie zgubi

Jesień Czas założyć kapelusz Schować się przed spojrzeniem Wyjść na ulicę choć to nie Paryż Błądzić do rana, szukając pogrzebu Celebrować twórczy rytuał Stratować resztki ciała Dać się ponieść fantazjom intuicji Wrócić z rozpuszczonym warkoczem Wrócić najgorszą kobietą na świecie … Continue reading →

Sprzedam duszę Zużywaną Przyjmę za nią przelew wspomnień Zwrot niemożliwy